سروده 14

روزی  که بلا  بیاید از درب  درون                     اندیشه  و  رای  خوب   بایدت نه  فزون

هرحس دگراگرچه نیک است وقوی                     مگذار  که  رهنمائیت  کند  طرف  جنون

سروده 13

نومید  مشو  ز سایه  سنگینی  شب              سختی  چو  بیفتد  تو ذلالت  مطلب

روز از پی شب آید و دل گرم شود              عید  از پس  اسفند  بیاید  به  طرب

سروده 12

بخشش   نتوانی   نه   ببخشندت   نیز             پیوسته به خلق در جدل، کن  پرهیز

هم نیز طلب  مکن  ز اندازه  تو بیش             هم چشم  فزون  به  هم  منه یارعزیز

سروده 11

بلبل به  کنار گل  خوش  آواز  بود             اینرا همه دانند و  نه  خود راز بود

خواهی که ز یار نغمه خوش شنوی             گل  باش  که  این  نقطه  آغاز بود

سروده 10

نوروز دمی   بدور از  مرغ   چمن                   آنگه که به  صبح  دیده  کردم  روشن

شیراز سخن به خنده  با من میگفت                    زو  نغمه   برآمدی   و  فریاد  ز من

سروده 9

چندی  نه  کتاب  بهر خواندن  بودت           چندی  نه  زبان  ز بهر گفتن  بودت

عمری بگذشت و داستانها چو برفت            دردا که  نه  میل  گوش دادن  بودت

سروده 8

بر کوه  دگر نه برف ماندست و نه  یخ           خشکیده گل و نه آب باشدش، آوخ

یاران  همه  فارغند  و  دل  نا  نگران           افتاده  بر آب  همچو بر کشت ملخ

سروده 7

مشک   دل   آهوی  ختن  بوی  نکوست            بویش  نه  زگل  بلکه  ز  خون  آهوست

بوی  گل سرخ   من  اگر  خوش  نگری            خونی است که از دیده رود بر ره دوست

سروده 6

در وقت  بهار  گل  به  همراه  هزار                            اعجاز  طبیعت  تو  ببینی  ز دو یار

از رنگ لباس  این دو چشمان خیره                             دیگر همه نغمه های خوش بر منقار

هزار : بلبل، قناری

سروده 5

خواهند   که  پیوسته   خریدار   شوی                  وابسته به حجره،  غرفه، بازار شوی

اندازه  نگه دار  و  به  خود  بد  منما                    ورنه   که  ز آز  خود  گرفتار  شوی

سروده 4

آنگه   که  ز مدرسه  به  ناز  آمدمی                          پنداشتمی     به   کل     فراز   آمدمی

چندی که  به  شاگردی   استاد   شدم                         دریافتمی      که     پر   نیاز    آمدمی

سروده 3

خواهی که چو بلبلان خوش الحان باشی                چون   کبک   میان   گل  خرامان  باشی

ناپاک  مگو، بد تو مکن،  سخت  مگیر                 ورنه   که   چو  بوف  بوم  ویران  باشی       

سروده 2

استاد  مرا  گفت خموش  و خوش  باش                       بیهوده  مگو سخن، چو گوئی هش باش

افلاک  پر  از  عریضه  و  قال   کسان                       لختی  نه   بخواهند   شنود  و  کنکاش 

 

سروده 1

از چند سال پیش با خود گفتم که سروده های کم خود را بصورت نبشته دستکم برای خود  گردآوری کنم ولی بعللی باز اینکار را نکردم.  امروز این کنم.

خواهم  که  دمی   بزیست  همچون دگران                           آسوده و بی غم،  گله از بخت  گران

نی نی که نه بخت  است  گرانی  کردست                            بایست  دروغ  گفت و من این نتوان

تولد

امروز در اینجا به طریق دیجیتال متولد شدم.

.